De Gazastrook — Wanneer moeten we iets accepteren en wanneer moeten we het veranderen?

Binding Gedrag & gewoontes Zelfontwikkeling & zelfkennis

Opnieuw ligt de halve kamer vol met kleding, earphones, pas-bezorgde-pakketten en hondenspeeltjes.

Opnieuw lijkt het alsof onze slaapkamer de Madurodam versie van de Gazastrook is, getroffen door 27 raketten.

Opnieuw speelt de vraag door mijn hoofd hoe het komt dat mijn vriendin het niet voor elkaar krijgt om onze kamer (die niet super groot is) enigszins geordend te houden. Opnieuw is mijn intuïtieve reactie op haar rommel keihard onbegrip voor haar manier van leven. Het is namelijk niet dat ze niet kan opruimen. Of lui is. Of er schijt aan heeft. Of een opgeruimd huis niet fijn vindt. Zij heeft gewoon oprecht geen last van al haar troep. En daarom is het (voor haar) geen probleem.

Mijn handen zweten al bij de gedachten dat ik over rommel moet praten, dus laten we het er maar bij houden dat ik niet zo van rommel houdt en intuïtief aardig geordend ben. Denkt aan zijn hartslag.

We hebben hier dus te maken met een klassiek verschil. Een verschil dat bij ons thuis niet voor problemen zorgt. Dat komt omdat ik ervoor heb gekozen om dat deel van mijn vriendin te accepteren zoals het is.

Acceptatie

Acceptatie is hier dus het sleutelwoord. Als je iets weet te accepteren van iemand, dan hoef je het niet meer te verdragen. Het wordt normaal. Het wordt onderdeel van je eigen autonomie, waardoor de vrijheid van die gene jouw eigen vrijheid niet meer in de weg zit. Je hebt dan een mooie samensmelting van vrijheid en hoe meer samensmelting je hebt, hoe positiever je relaties je leven zullen beïnvloeden.

Nu hebben we het hier over iets kleins (vind ik). Je mate van geordendheid(?) zal de kwaliteit van je leven (en dat van je naaste) niet sterk beïnvloeden. De stap naar acceptatie is dus simpel voor de meeste. Iedereen zal, zoals ik, eerst een poging doen om je partner te veranderen om erachter te komen dat dat een verloren zaak is, om het vervolgens te accepteren.

Maar wat nou als we het hebben over de manier waarop je partner met gevoel, emoties en gedachtes omgaat? Wat nou als we het hebben over de fysieke gesteldheid van je partner? Of over zijn/haar mentaliteit op het werk of in de opvoeding?

We hebben het hier ineens over fundamentele verschillen.

Verandering heeft zijn grenzen. En deze grenzen zijn een stuk strenger dan we willen geloven. Mensen veranderen over het algemeen niet erg veel.

Wat er over blijft is acceptatie, maar waar ligt daar de grens?

Wat vind jij dat er moet veranderen, maar vooral, tot waar? En wat accepteren we? En tot waar?

Onze eigen Gazastrook

Eerder gaf ik onze slaapkamer, de Gazastrook, als voorbeeld voor iets dat van verandering naar acceptatie is gegroeid. Ik heb geprobeerd het te veranderen, totdat ik geen andere optie zag dan het te accepteren.

We hebben echter niet alleen maar te maken met verschillen tussen wat verschillende mensen doen. We hebben ook te maken met interne verschillen. Verschillen tussen hoe wij onszelf graag zien en hoe we daadwerkelijk zijn. Er zijn momenten waarop wij zelf de Gazastrook zijn: iets dat niet opgelost wordt door het te veranderen, maar door het te accepteren.

Verschil is een fenomeen dat zich niet alleen tussen verschillende mensen afspeelt, maar ook intern.

De Gazastrook staat alleen maar symbolisch voor iets dat je wil oplossen door het te veranderen, maar waar de daadwerkelijke oplossing van in acceptatie schuilt. Niet in het veranderen ervan.

En ik denk dat het belangrijk is dat we, de volgende keer dat we iets willen veranderen, dit symbool in gedachten houden

Verandering heeft zijn grenzen. Wat er over blijft is acceptatie, maar waar ligt daar de grens?

En precies daarom vind ik dat het beantwoorden van deze vragen er niet makkelijker op wordt.

Een universeel principe

Ik merk dat ik zoekende ben naar universeel principe voorbij de subjectieve realiteit van ons als mens. Ik snap erg goed dat het aan mij is om zelf te bepalen waar mijn grenzen liggen. Maar wie zeg dat ik in staat ben goede grenzen te bepalen? Hoe kan ik nou weten wat goed is voor mezelf?

Tot waar moet ik mijzelf en andere willen veranderen en vanaf waar accepteer ik mijzelf en andere?

Natuurlijk voel ik mij beter als mensen zo min mogelijk shit doen waar ik mij aan erger. Natuurlijk voel ik mij beter als ik mij exact gedraag en doe zoals ik zou willen. Maar is “mezelf goed voelen” dan de maatstaf om te bepalen wat mijn grenzen moeten zijn? Is dat niet een enorm kortzichtige manier om over zoiets fundamenteels te denken?

Een hoop vragen.

In de tussentijd denk ik dat het belangrijk is dat we ons allemaal bewust zijn van het feit dat veel zaken opgelost worden door ze te accepteren. Door ze normaal te vinden en ze daarmee samen te smelten met onze eigen vrijheid.

Net zoals ik, met mijn Gazastrook.

De vrijheid van andere vergroot mijn eigen vrijheid tot in het oneindige – Michel Houellebecq

Voeg je bij de 100+ mensen die twee blogs per week toegestuurd krijgen.


Facebook
Twitter