Truffels microdoseren (Dag 1/30)

Om 08:00 neem ik de eerste microdosering Magic Truffles (1gram). Ik kauw op de truffels totdat ze helemaal opgelost zijn en er alleen nog maar een smerig papje van over is. Dat slik ik door. Terwijl ik het papje doorslik hoest ik de herinnering op van intens smerige smaak van truffels. Om de smaak snel weg te spoelen drink ik natuurlijk gewoon straight uit een oude verknepen met slimpie siroop gevulde waterfles (licht sprankelend) van de appie die al wekenlang herbruikt in de deur van de koelkast staat. 

Na 5 minuten check ik eventjes of ik al wat voel, maar dat is niet het geval. Niet geheel verrassend als het gemiddeld na 45 minuten merkbaar moet zijn. Ik ben natuurlijk wel Italiaans, dus als kersverse psychonaut (zo noem je mensen die truffels eten) maak ik in mijn pyjama een espresso van 17.5gr versgemalen Lavazza bonen. Klok vervolgens de espresso naar binnen en stap onder de douche me klaar te maken voor de dag. 

Tijdens het douchen check ik nog 15 keer of ik al wat voel, maar mijn neurotische zelf heeft wat moeite met tijd en lijkt niet helemaal te snappen dat het middel 45 minuten nodig heeft om in werking te treden. 

Opgefrist, aangekleed en wel ga ik even op mijn bed zitten om de prijzen van mijn crypto’s te checken. Ik zie vooral groene cijfers. Genoeg reden om blij te zijn. 

Maar nu begint het interessant te worden.

Want voordat ik het weet is er een uur voorbij gevlogen.

Vanaf het moment dat ik mijn crypto’s check beland ik in een soort filosofisch avontuur, waarin ik gigantische logica-sprongetjes maak als Mario die in groene buizen springt en er verderop weer uit springt. 

Iedere gedachte brengt mij dieper in gedachten. 

Ik ga van de oppervlakkige compulsieve gedachten dat al mijn fucking crypto’s moeten stijgen naar de betekenis van geld. En de betekenis van investeren. Wat verwacht ik nou eigenlijk van crypto? Wanneer ben ik tevreden? 

Vanuit hier bedenk ik me ineens dat crypto niet veel anders is dan het leven zelf. Eigenlijk is het een prachtig metafoor. 

Als beginnende investeerder zie je prijsdalingen vooral als het einde van je bestaan. De prijsgrafiek is een soort visualisatie van je bloeddruk. Maar naarmate je langer investeert en betrokken raakt bij de markt, leer je dat prijsdalingen ook een andere betekenis kunnen hebben dan het einde van je leven. 

Namelijk, zijn prijsdalingen niet juist een kans om te benutten? In Cryptoland noemen we dat “buy the dip”. Een soort quasi-professioneel excuus om meer bij te kopen als het ook maar enigszins zakt. 

Het is een strategie die net iets beter is dan zwetend je oogleden droogstaan op prijsgrafieken in de hoop dat het weer stijgt. 

Je koop je meer crypto’s bij op het moment dat de prijs even inzakt. Als het dan weer stijgt, dan heb je er meer. #whenlambo (ook een inside-joke die je maakt om te copen met het zielslopende feit dat het wachten op een Lamborghini langer duurt dan de 9 reïncarnaties die je van god hebt gehad)

Of, zoals bij Guy Droog en mij vaak gebeurt, de prijs blijft zakken als je bijkoopt En ben je eindeloos de prijsdaling aan het bijkopen. Totdat je achttien miljoen van die klote muntjes hebt en je iedere dag van je bestaan vooral gebruikt om te bidden dat het nu niet naar 0 gaat. 

Maar waar ik vooral over nadacht is: hoe kan ik in het leven het concept “buy the dip” toepassen als het allemaal even lijkt te zakken? 

Zijn prijsdalingen niet gewoon een mooi metafoor voor mindere dagen, tegenslagen en conflicten? 

Moet je mindere dagen ook niet maximaliseren door iets te doen waar je profijt van hebt zodra het weer beter met je gaat. Zoals meer crypto’s bijkopen voor een lagere prijs. 

Als ik bijvoorbeeld geen letter uit mijn vingers geschreven krijg. Is het dan een beter plan om gewoon lekker veel te lezen en toffe quotes, uitspraken en ideeen te verzamelen? In plaats van mijn oogleden droog te staren op een wit scherm waar geen letters op verschijnen. 

Of nog belangrijker… 

Als het mij even een dag niet lukt om de liefde te geven die ik graag geef. Is het dan een beter idee om wat liefdevolle dingen op te schrijven die ik zou willen zeggen of doen? In plaats van mijn hart te drogen op het feit dat het mij niet lukt om liefdevol te zijn. 

Buy the dip. 

Toffe quotes en uitspraken lezen op de dagen dat het toetsenbord niet lijkt te werken. Liefdevolle dingen opschrijven op de dagen dat het hart even geen kleur heeft. 

Een writersblock benutten, in plaats van het te bevechten. 

Een kleurloos hart benutten, in plaats van het te bevechten.

Buy the dip. 

Voor als die creativiteit wél aanwakkert, ik direct een leger aan toffe inspiraties heb liggen om te gebruiken. 

Voor als mijn hart wél in staat is liefde te geven, ik direct weet op welke mooie manieren ik dit allemaal kan uiten. 

Is buy the dip niet gewoon het beoefenen van weerbaarheid?

Als ik in staat ben om prijsdalingen op te kopen voor toekomstig rijkdom (I WISH) ben ik dan ook niet gewoon in staat om een kleurloos hart op te kopen voor toekomstige liefde? 

Weerbaarheid kán alleen maar beoefend worden als het tegenzit. Als het even minder gaat. 

Nu dat ik dit opnieuw allemaal opschrijf ben ik me wéér bewust hoe erg ik meegesleept word in mijn gedachten. Welke stapjes en connecties ik allemaal maak tussen ogenschijnlijk irrelevante concepten en ideeën. 

Om mijn verhaal even af te maken… 

Ik ben geëindigd met het idee dat weerbaarheid het volgende is: Mijn voorbereiding op de mooie dagen.

Voorbereiding impliceert dat ik het werk ansich nog niet doe, maar de condities schep dat ik het werk kán doen als het zover is. Als de dag weer mooier is. Het toetsenbord meewerkt en het hart kleurrijk. 

Weerbaarheid is dat ik met meer crypto terugkom dan voor de prijsdaling. 

Zodat als de prijzen weer stijgen, ik er meer profijt van heb dan voor de prijsdaling.

Ik moet stoppen met schrijven, want ik ga naar Guy, die op mij wacht bij hem thuis. Waarschijnlijk voor nog een middagje naar prijsgrafieken staren in de hoop dat het weer stijgt. 


Verder lezen? 👇