Onszelf leren kennen zoals we daadwerkelijk zijn

Zelfontwikkeling

Alweer een vrij lange tijd terug kwam ik erachter dat alles om mij heen mij weerspiegelt.

Overal waar ik kijk zie ik een reflectie van de ware ik.

De belichte, maar vooral de onbelichte kanten van mijn persoonlijke (innerlijke) werkelijkheid worden overal weerspiegelt.

Mijn vriendin, mijn ouders, mijn vrienden, collega’s, mijn werk, mijn bankrekening, de kassiere in de supermarkt – alles om mij heen lijkt te weerspiegelen wie ik daadwerkelijk ben onder het sociale masker dat ik soms bewust, maar ook weleens onbewust draag.

Alles om mij heen weerspiegelt telkens weer welke overtuigingen, gevoelens en onzekerheden ik verborgen houd voor de buitenwereld. Maar vooral voor mezelf. Niet omdat ik de arrogantie heb om mij beter voor te doen dan dat ik ben, maar omdat ik mij soms kan schamen voor wie ik daadwerkelijk ben. En mij daarom maar soms een tikkeltje anders voordoe. Of soms niet helemaal wil erkennen welke mindere kanten zich in mij verschuilen. Waardoor ik mezelf soms in situaties werk waarvan ik weet dat ik het had kunnen voorkomen.

Door mezelf wijs te maken dat ik ’s avonds wel mijn werk afrond ontken ik dat ik ’s avonds een luie donder ben. Waardoor werk niet afgemaakt word /en het opstapelt totdat mijn brein ervan explodeert.

You can run, but you can’t hide is dan wel een cliche, maar er schuilt een fundamentele waarheid in.

Natuurlijk kan ik mezelf wijsmaken dat ik anders ben dan dat ik daadwerkelijk ben. Wie zal erachter komen? Mijn ervaring is alleen, dat mezelf anders voordoen, werkt als een boomerang.

… Hoe harder ik gooi, hoe verder ik kom

… Hoe verder ik kom, hoe langer het duurt voordat ik geconfronteerd word met zijn terugkeer

… Hoe langer het duurt voordat hij terugkeert, hoe moeilijker het wordt om te voorspellen waar en wanneer hij terugkomt

Want als ik maar hard genoeg wegren van de persoon die ik daadwerkelijk ben dan lijkt hij ook écht even niet te bestaan. Het probleem met wegrennen is dat ik op een gegeven moment oprecht vergeet dat hij nog bestaat. Ik vergeet dat hij ieder moment kan opduiken. Ik vergeet dat er ieder moment iets kan gebeuren dat de ware ik weerspiegelt.

En ik ben nooit voorbereid op zijn terugkeer. Ik kan de confrontatie met mijn ware ik hoogstens uitstellen, maar ik kan hem niet ontlopen. Als ik niet actief blijf erkennen dat ik ’s avonds een luie donder ben, dan schuif ik werk door naar de avond met als resultaat dat het de volgende dag op mij ligt te wachten.

Ik zie hoe zo’n beetje alles in het leven wel iets weerspiegelt waar ik liever niet mee geconfronteerd word. Maar ik zie ook dat het onmogelijk is om weg te rennen van wie ik daadwerkelijk ben, zonder hier zelf slachtoffer van te worden.

Natuurlijk kan ik zelfhulp boeken lezen om mezelf tijdelijk het gevoel te geven dat alle emoties, overtuigingen en onzekerheden niet meer bestaan. Natuurlijk kan ik het lezen van boeken als copingsmechanisme gebruiken om de realiteit niet in de ogen aan te hoeven kijken. We kunnen zelfhulp boeken lezen totdat onze ogen bloeden (Dat heb ik jarenlang gedaan, zo’n 25 per jaar), maar de informatie die we uit de weerspiegelingen van alles om ons heen kunnen halen lijkt veel waardevoller.

Moedig kijken naar wat omgevingen, situaties en mensen ons weerspiegelen. Open staan voor wat omgevingen, situaties en mensen ons onbewust leren over onszelf. En dat is een hele hoop. Omgevingen, situaties en mensen zijn de beste zelf-ontwikkeling bronnen die we hebben. Ze bevatten de meest waardevolle informatie die we beschikbaar hebben. Ze tonen ons niet alleen wie zij zijn, ze weerspiegelen vooral ook wie wij zijn.

Telkens als ik de oncomfortabele delen van mijn werkelijkheid opzoek blijkt deze confrontatie waardevol te zijn. Confrontatie blijkt waardevol, omdat die confrontatie ervoor zorgt dat ik samensmelt met deze oncomfortabele werkelijkheden. Ik ren niet langer weg, maar word èèn met ze. Die samensmelting lijkt verdomd veel op wat we erkenning noemen. En misschien is dat het ook wel.

Hereniging met datgene dat ook van mij is — die oncomfortabele werkelijkheden. Erkennen, dat ook die delen, een deel zijn van mij. En dat ik zonder die delen niet compleet ben.

Voeg je bij de 100+ mensen die twee blogs per week toegestuurd krijgen.