Hoe ik verdronk en 35 moorden pleegden

In mijn nachtmerrie was ik op een grote cruise.

En het was er druk. Het was chaotisch.

Mijn ouders.
Mijn partner.
Mijn vrienden.
Al mijn kennissen.
Mijn collega’s.

Iedereen was er.

Er was hevige storm en iedereen gilde naar mij voor hulp.

Het cruiseschip dreigde te kantelen, met iedereen aan boord.

Iedereen bleef maar gillen dat de cruise alle mensen niet hield, we waren te zwaar voor de storm. We konden ieder moment kantelen.

Ik zocht naar de kapitein van de cruise, maar die was er niet. ik besefte mij opeens dat ik zelf de verantwoordelijkheid had voor alle mensen op de cruise.

Als een bezetene rende ik langs iedereen om iedereen gerust te stellen, maar ze leken er niet geruster op te worden.

Het schip schommelde steeds heviger en zou ieder moment kantelen.

Ik stormde naar de achterkant van het schip waar ik drie kleine rubberbootjes zag bungelen.

Op die rubberbootjes stond “maximaal 5 personen”.

De nood was hoog dus ik besteedde eigenlijk geen aandacht aan de beschrijvingen van de bootjes.

Een-voor-een begon ik al mijn dierbare de bootjes op te sturen. Ik propte tot wel 12 mensen in ieder bootje.

En precies toen alle mensen de bootjes ingestapt waren werd de cruise geraakt door een enorme golf.

We kantelde.

Nét voordat de cruise volledig gekanteld was sneed ik de touwen los van de rubberbootjes en stuurde ze het water op.

De rubberbootjes voeren weg van de cruise, waar ik zelf nog op stond.

Ik had mezelf geen plek gegeven op de bootjes.

In een laatste poging mezelf te redden sprong ik net op tijd van de cruise en belandde in een heftige golf die mij meters naar beneden zoog.

Meters diep onder water zonder lucht te hebben verzameld.

Volledig in paniek probeer ik mezelf omhoog te werken, maar ik merk dat mijn benen slap worden.

Mijn lichaam begint te tintelen tot het uiteindelijk stopt met werken.

Ik kan alleen nog maar verder naar beneden zinken.

Ik verdrink.

Het laatste beeld dat mijn netvliezen registreren zijn drie kapotte rubberbootjes en 34 anderen die samen met mij verdrinken.

Het laatste dat ik mij herinner is de beschamende gedachten en het verstikkende inzicht dat ik zowel mezelf als andere de dood in heb gejaagd.

De schaamte die doorschemert in de mogelijkheid 15 mensen te redden maar er 35 gedood te hebben — inclusief mezelf.

Zwetend schrik ik wakker.

Blij dat het een nachtmerrie was.
Verlamd door het inzicht.
Uiteengescheurd door wat mij te doen staat.

Ik schrik opnieuw, want ik werd wakker in een nieuwe nachtmerrie.

Geen cruise.
Geen rubberbootjes.

Maar wel onbeperkte keuze.
In een beperkte tijd.

Ga ik dit keer wel luisteren naar de waarschuwing op mijn rubberbootjes of ga ik iedereen weer verdrinken door niet te kiezen voor een selecte groep mensen?

150+ mensen stuur ik één keer per week een verhaal over donkere emoties en gedachtes.