Truffels microdoseren (dag 10/30)

Oké, dus 10 dagen terug begon ik aan mijn experiment magic truffles microdoseren.

Waarom the fuck experimenteer ik zoiets? Wat bezielt mij? Het leven gaat gewoon door toch, hoe functioneer ik?

Ga ik dan wél gewoon naar werk voor nutteloze meetings met een finance afdeling waar ik nog steeds mijn kosten moet declareren in een fucking excel-sheet?

Ga ik dan wél gewoon naar mijn schoonouders om o.a. te lachen om die keer dat ik mijn schoonmoeder eens bijna naakt zag omdat ik om 06:15 in het donker zat te werken in de woonkamer van ons vakantiehuis?

Steek ik dan nog steeds middelvingers op in het verkeer als er een Fiat Multipla met kortpittig kapsel en 4,5 kind 3 banen naar links vlamt zonder richting aanwijzer?

Jazeker.

Ik ben mij deze 10 dagen alleen extra bewust van alles wat er gebeurt, wat het betekent en ook wat voor reactie het in mij los maakt.

Dat is enerzijds nuttig omdat het mij de mogelijkheid geeft om extra goed te reflecteren op mijn gedachten, gevoelens en gedrag.

Anderzijds werken al die diepgaande ideeën soms een beetje verlammend. Het houdt maar niet op. En dat terwijl ik van mezelf al een enorme over-denker ben.

3 dagen terug (dag 7 van het experiment) wilde ik bijvoorbeeld weer een nieuwsbrief schrijven, maar in plaats van dat ik mij stortte op wat ik wilde schrijven, dacht ik 2,5 uur na over waaróm ik überhaupt schrijf?

Waarom heb ik een Instagram-account, een blog en een nieuwsbrief?

Waarom schrijf ik nou écht?

Wat heb IK voor interessants te vertellen dat jij naar mij zou moeten luisteren?

Ik kan het niet (meer) beantwoorden.

Kijk ik dacht altijd dat ik toffe ideeen had over de mens, relaties en het leven. Misschien is dat ook wel zo. Maar ik heb geen idee of die ideeën ons helpen.

Oprecht niet.

Ik schrijf dan een lang bericht over mijn ervaring. Ik deel de gedachten en emoties die erbij horen. Je herkent dat. Vindt het tof.

Maar wat doet het met je?

Andersom probeer ik het mij ook voor te stellen. Die honderden boeken, podcasts en video’s die ik geconsumeerd heb. Wat deden ze met me?

Waar zijn alle inzichten die ik opdeed tijdens die momenten?

Zijn de ideeën en inzichten die we opdoen wel zo echt als ze lijken?

Of zijn ze als het schrijven van je naam in zand bij laagwater? En ze weer wegspoelen bij opkomend water? Zo vlug als dat ze gekomen waren.

Het is namelijk niet moeilijk om met (drugs en) een goed stuk tekst tot inzicht te komen dat je minder hard voor jezelf moet zijn. Maar de volgende dag als het water weer hoogstaat, is het mooie in zand geschreven inzicht weer weggespoeld.

En lig je wéér om 02:00 nachts te tobben over waarom je nu niet gewoon een keer consistent kan doen wat je zo graag zegt te willen.

Inzichten en mooie ideeën zijn een beetje de intellectuele vervanging van de oneindige race naar meer geld.

De volgende race waarvan we over 15 jaar weten dat het niets heeft opgeleverd.

We springen van inzicht naar inzicht. Maar waarnaartoe? Wat ligt er achter het volgende inzicht?

Het streven naar het volgende spirituele danwel psychologische inzicht voelt als zinvol, maar het bezit ervan maakt zelden een wezenlijk verschil. Het idee van het te bezitten is veel waardevoller dan het daadwerkelijke bezit ervan.

Mijn vriendin vertelde me toevallig gisteren dat de avond vóór een vrije dag eigenlijk veel fijner is dan de vrije dag.

Morgen ben ik vrij.

Nu voelt dat zo chill. Het geeft me zelfs een beetje de boost om nu dit hele verhaal in één ruk te typen.

Maar morgen baal ik een beetje.

Want het was alleen het idee.

En aan ideeën houd ik vast. Want waar moet ik mij anders aan vasthouden?

Je ziet het. Ik word weer meegesleurd door de truffels.

Niet erg, maar ik heb je lang genoeg opgehouden nu.

Waarschijnlijk schrijf ik snel weer zo’n random verhaal dat de dag wil overleven.

Een idee.

Een idee waar ik mij aan vasthoud. En wellicht jij ook.

Of je pleurt het in je prullenbak.

Kijk maar even.


Verder lezen? 👇