Gebruiken we motiverende sprekers op de verkeerde manier?

Motivatie Zelfvertrouwen & eigenwaarde

De Tony Robbins’s van deze wereld hebben mij nooit heel erg aangesproken. Dat motiverende sprekers mensen (bijvoorbeeld) over vuur laten lopen en als een idioot laat springen gillen juichen klappen heeft daar natuurlijk niets mee te maken (ahum).

Het heeft er vooral mee te maken dat ik vind dat de meeste motiverende sprekers een belangrijk deel van de waarheid onbelicht laten en daardoor een onrealistisch beeld schetsen.

Het deel dat motiverende sprekers vaak onbelicht laten is haalbaarheid.

Het is verleidelijk om te luisteren naar iemand die ons met mooie woorden weet te vertellen waarom we voor de sterren moeten gaan en niet met minder genoegen moeten nemen. Iemand die ons op zo’n manier aanspreekt dat het ons daadwerkelijk eventjes het gevoel geeft dat we de wereld aankunnen.

Het is verleidelijk om naar iemand te luisteren die ons wel even vertelt waarom we meer in onszelf moeten vertrouwen.

Maar het echte leven is geen Tony Robbins lezing. Willen is geen synoniem voor kunnen. En de realiteit is vaak dat de resultaten van extern aangewakkerd zelfvertrouwen teleurstellend zijn.

Het aanbod van motiverende sprekers heeft ervoor gezorgd dat we zijn gaan denken dat we ons zelfvertrouwen kunnen vergroten door naar iemand te luisteren die ons precies vertelt waarom we niet bang en onzeker moeten zijn.

We nemen deel aan dure seminars, schaffen dure cursussen aan en betalen goud geld aan mensen die ons wel éventjes vertellen waarom onze mindset fout is en welke mindset we nodig hebben om onze doelen te behalen.

Maar we hebben niemand nodig die over zelfvertrouwen lult totdat onze oren bloeden. Om puur en alleen maar keer op keer te horen hoe het allemaal zou moeten zijn. Alsof we zelf niet weten dat het beter is om niet bang te zijn. Of onzeker. Of beide.

Als ik kijk naar de momenten waarop ik verlang naar een motiverende speech, dan zijn het de momenten waarop ik het gevoel heb vast te zitten. Intuitief zoek ik de oplossing voor stilstand in een oppepper – in iets of iemand waarvan ik hoop dat het me weer in beweging brengt.

Maar paradoxaal genoeg zijn dit juist de momenten waarop we het minste baat hebben bij extern opgewekte zelfvertrouwen.

De paradox van motiverende sprekers

Motiverende speeches werken vooral als we ze eigenlijk niet nodig hebben om bepaalde doelen te behalen. Dat wil zeggen, als je al competent genoeg bent om je doel te behalen. Daar komt het eerder benoemde sleutelwoord haalbaarheid om de hoek kijken.

Als het doel dat we voor ogen hebben haalbaar is (in alle opzichten van het woord), dan kan een motiverende speech effectief zijn. Sporters kunnen bijvoorbeeld voor de wedstrijd zenuwachtig worden of sprekers/performers kunnen voor optredens onzeker worden. Op zulke momenten kan een motiverende speech helpen om iemand net een extra zetje te geven.

Een motiverende speech vergroot echter geen competentie. Een speech kan je op geen enkele mogelijkheid competenter maken en op die manier de kans vergroten dat je je doelen behaalt. Dat is waarom speeches niet effectief zijn als je in de eerste instantie al niet competent genoeg bent om het doel te behalen.

Motiverende speeches zijn paradoxaal, omdat ze alleen werken als je eigenlijk al competent genoeg bent. En vrijwel altijd onzinnig zijn als je in de eerste instantie al niet competent genoeg bent om je doelen te behalen.

Wat helpt wel om doelen te behalen?

Wat wél helpt is ons bezighouden met het samenstellen van een plan waar we genoeg zelfvertrouwen en competentie voor hebben om het uit te voeren. Zodat we daadwerkelijk in actie kunnen komen en resultaat kunnen boeken.

Onrealistische doelen zorgen voor een tekort aan zelfvertrouwen. En terecht.

We houden ons vaak bezig met onrealistische doelen. We nemen teveel hooi op onze vork, omdat we proberen te voldoen aan wat wij denken dat de norm is in onze samenleving. Het is onze enorm resultaat-gedreven samenleving waarin alleen nog maar aandacht is voor uitzonderlijke resultaten. Het is niet gek dat we daarin ons perspectief verliezen en ons daardoor bezig houden met zaken die in de meeste gevallen (nog) onrealistisch zijn. En daar dus vervolgens angstig en onzeker van worden als het niet lukt.

Maar daar is geen verbetering in mindset voor nodig, maar een verandering van aanpak. Een verandering van de doelen die we stellen en de manier waarop we werken aan deze doelen.

Je stuurt iemand zonder klimervaring niet even de mount everest op om hem te beschuldigen van een verkeerde minset als hij in zijn broek schijt van angst en onzekerheid. Nee, deze persoon moet leren omgaan met hoogte. Deze persoon moet leren klimmen. En stapsgewijs opwerken naar het punt dat hij de hoogte van de mount everest aandurft.

Werken aan onze mindset d.m.v. Motiverende speeches is niet alleen (meestal) onzinnig. Het voorkomt dat we handelen. Terwijl dit nou juist het enige is dat er daadwerkelijk voor zorgt dat onze mindset verbetert.

Proberen onze mindset te verbeteren impliceert dat we een andere mindset nodig hebt om te starten. En dat is vrijwel nooit het geval. We hebt geen andere mindset nodig, maar een andere start. We zoeken naar de mindset die benodigd is om bij de finish te komen, terwijl we alleen maar de mindset nodig hebben die vereist is om te starten. En die heb je per definitie, mits je de start aanpast op je mindset.

We hebben genoeg zelfvertrouwen om te starten. We zijn moedig genoeg om te starten.

We beelden ons alleen een andere start in dan wat realistisch voor ons is. Een start die vaak totaal niet overeenkomt met wat wij momenteel te bieden hebben. We willen helemaal niet erkennen dat we veel kleiner moeten starten dan dat we vaak proberen.

We hoeven niet groot te starten om groot te eindigen

De meeste van ons moeten veel kleiner starten dan dat we willen.

Vaker hardlopen? Probeer eens eerste twee weken lang je sportkleding aan te trekken en alleen maar naar de voortuin te lopen.

Eerder naar bed? Probeer eerst eens twee weken lang 30 minuten eerder naar bed te gaan in plaats van direct twee uur eerder te willen gaan.

Een van mijn clienten wilde er een gewoonte van maken om dagelijks te sporten. De eerste twee weken heeft hij (bewust) niets anders gedaan dan omkleden naar zijn sportkleding en naar de sportschool rijden. Want dat was het enige waar hij genoeg zelfvertrouwen voor had.

Maar nu, drie maanden verder, sport hij iedere dag 45 minuten. In drie maanden tijd van iedere dag niets anders doen dan omkleden, naar iedere dag 45 minuten sporten.

Dit is waarom kleine veranderingen voor grote verschillen zorgen.

Kleine veranderingen kunnen op den duur levens veranderend zijn. En als ze levens veranderend zijn, dan zijn ze toch niet zo klein. Want hoe klein de verandering ook lijkt, als we vaak genoeg kleine veranderingen ondergaan dan kunnen we een wereld van verschil maken.

De truc is om onze doelen aan te passen aan onze mindset en niet andersom – zoals zelfhulp guru’s ons vaak vertellen.

Ja, er zijn zeker uitzonderingen op de wereld die het voor elkaar krijgen enorm groot te denken en daarmee zichzelf en de wereld weten te veroveren. Maar nogmaals, uitzonderingen. De meeste van ons hebben baat bij een realistisch plan dat rekening houdt met onze lichamelijke- en mentale beperkingen. Zodát we deze beperkingen beetje bij beetje kunnen ontstijgen.

Ik zeg niet dat we niet groot mogen denken en naar de sterren mogen streven. Het is, voor de meeste van ons, alleen belangrijk dat we deze wensen vervolgens ook ophakken in realistische stappen. Zodat we niet verlamd raken bij het idee om aan onze doelen te moeten werken.

Onze mindset vormt geen probleem, maar is een gegeven. En we kunnen hier tegen proberen te vechten of we erkennen dit gegeven en gebruiken het in ons voordeel.

Voeg je bij de 100+ mensen die twee blogs per week toegestuurd krijgen.


Facebook
Twitter