Diegene heeft zo achterlijk weinig nodig

Diegene met een depressie waar je niets van snapt.

Diegene met een burn-out waar je niets aan kan doen.

Diegene met het probleem waar we geen oplossing voor hebben.

Diegene met het succes waar hij al lang op hoopte.

Diegene die na tijdenlang een minuscule overwinning boekt.

Diegene die na tijdenlang peinzen een gigantische knoop doorhakt.

Diegene.
Júíst diegene.

Diegene heeft zo achterlijk weinig nodig.

Zo achterlijk weinig om aangemoedigd te worden.
Zo achterlijk weinig om het volgende stapje te zetten.

Diegene heeft zo achterlijk weinig nodig.

Zo achterlijk weinig om te worden gezien.
Zo achterlijk weinig om te worden gehoord.

Diegene heeft zo achterlijk weinig nodig.

Zo achterlijk weinig om te weten dat diegene ertoe doet.

Het is ongelofelijk hoe achterlijk weinig diegene nodig heeft in een situatie waarin het lijkt dat hij veel nodig heeft.

We willen reageren in verhouding tot wat diegene doormaakt.
Maar die verhouding is een illusie.

We hebben het omgekeerd.

Diegene heeft veel minder nodig dan wat hij doormaakt.

Er is geen reactie opgewassen tegen een depressie.
Tegen het verlies van een dierbare.
Tegen geweld.
Tegen verdriet.
Tegen geluk.
Tegen succes.
Tegen liefde.

Er is geen reactie opgewassen tegen datgene dat levens veranderend is voor diegene.

Maar het is precies datgene waarvan je het niet verwacht. Precies datgene waarvan je denkt dat het achterlijk weinig is in verhouding tot wat diegene meemaakt.

Precies dát.
Dát heeft diegene nodig.

Het is precies jouw lach.
Jouw emoji.
Jouw knipoog.
Jouw bericht dat je aan diegene denkt.
Jouw blik.
Jouw arm.
Jouw aanwezigheid.

Vorig jaar deed ik een ontdekking die levens veranderd is geweest voor mij:

Diegene had niet iets nodig,
maar iemand.

Diegene had achterlijk weinig nodig.

Mij.


Verder lezen? 👇