1.3. Soms moet je een deel van jezelf opofferen

‘Hoe is het, vriend? Je ziet eruit alsof je naar de klote bent’ begon Kevin toen ik in zijn deuropening stond.

Hij had gelijk.

Ik hoopte nog dat het niet zou opvallen dat ik maar drie uur geslapen had, ik praatte niet graag over hele persoonlijke zaken met Kevin.

We waren zo anders.

Kevin vond dat ik altijd te moeilijk dacht over alles. Ik moest ‘de eenvoud van zaken zien’ had hij wel duizend keer tegen mij gezegd.

‘Kom binnen man, bier staat koud. Wat gaan we eten? Ik heb honger.’ zei hij lopend naar de woonkamer van zijn nieuwbouwwoning waar hij woonde met zijn vriendin waar hij twee jaar mee samen was.

Ik liep langzaam achter hem aan de woonkamer in waar muziek van Dr.Dre vandaan kwam, wat hij alleen draaide om hem verbonden te houden met herinneringen van vroeger.

Tijden waren veranderd.

Kevin had plannen om succesvol ondernemer te worden, maar werd in plaats daarvan accountmanager bij een software bedrijf. Hij reed in een lease Volvo v40, droeg bruine Floris van Bommel schoenen en praatte vaak over alle saaie projecten die hij verkocht. Hij vertelde vaak over hoeveel kilo hij vroeger bankdrukte alsof dat hem zijn buikspieren weer terug zou geven.

Hobby’s had hij niet. Wel een labrador, ondanks dat hij niet van honden hield. Hij deed alles voor zijn vriendin, zo maakte hij zijn leven makkelijker.

Ik zat op de bank in de woonkamer toen Kevin kwam aanlopen vanuit de keuken met een flesje Heineken en glas whiskey.

Hij gaf mij het glas whiskey en nam een slok van zijn bier. ‘Laat me raden, die geilerd waar je iedere woensdagochtend langsgaat wil jouw Italiaanse worstje niet meer.’ hij gierde het uit en liet zich op de bank schuin naast mij ploffen.

‘Een mooi moment om te stoppen met die affaires vriend, wat moet je er mee? Sofie is een leuke meid, jullie zijn toch happy? Wat wil je nog meer gast? Soms is het toch genoeg?’, zei hij op een belerende toon zonder überhaupt te weten wat er aan de hand was, ‘Kijk naar mij! ik heb die geintjes toch ook niet nodig? Trouw zijn vriend, trouw zijn, neem dat nou van mij aan’.

Hij vergat dat hij überhaupt de mogelijkheid niet had om níét trouw te zijn. Hij had niets anders te kiezen dan zijn eigen vriendin, hij was dus gewoon onaantrekkelijk. Dat had niets met trouw te maken.

Trouw ligt besloten in het kiezen. Weten dat er iedere woensdagochtend een geile studente je sperma nog een keertje langs haar kontje smeert nadat je haar hebt volgespoten, maar er toch voor kiezen om je vriendin direct na de seks naar het toilet te zien huppelen om je sperma uit te persen met het geluid van een fanfareorkest.

Ik was zéker niet trouw.

Ik knikte bevestigend alsof hij mij zojuist een pijnlijke spiegel voor had gehouden.

Wat moest ik anders, we spraken een andere taal. Soms moet je een deel van jezelf opofferen om de juiste afstand te kunnen bewaken. Dat scheelt een hoop pijn.

‘Maak je niet druk vriend,’ wees hij naar mij, ‘dan kan je in ieder geval weer je telefoon op tafel laten liggen als je gaat kakken’ zei hij lachend, alsof hij mij geruststelde als een goede vriend.

Kevin rende naar de keuken om nieuwe drankjes te halen en terwijl hij wegrende riep hij enthousiast: ‘Komt goed vriend!’

‘Je hebt gelijk’ riep ik terug, en dronk in één slok mijn whiskey op.

Woensdagochtend kwam ik goed.


Verder lezen? 👇