De sleutel tot mijn hart

Ik wandelde laatst met mijn hond buiten en ving een gesprek op tussen twee kids van rond de 8 jaar.

Een van de twee kids had astma en vertelde dat hij even zijn inhaler moest gebruiken.

De andere kiddo antwoordde daar erg verbaast op: waarom moet je extra lucht inademen, er is toch al genoeg lucht?

Ik vond het wel een mooie opmerking. En ik bedacht mij dat het best een mooi metafoor is voor hoe de volume van iets niet bepalend is voor de waarde ervan.

Oneindig beschikbare lucht is logischerwijs niet per definitie voldoende om iemand ervan te voorzien.

Het vanzelfsprekende equivalent is geld, maar er zijn voorbeelden waar ik niet direct bij stilstond.

Zoals liefde.
Vreugde.
Bewondering.
Dankbaarheid.

Zijn deze prachtige emoties niet óók het equivalent van iemand met astma die tóch een inhaler nodig heeft omdat de oneindig beschikbare lucht kennelijk niet werkt?

Oneindig lieve gebaren van je partner.
Oneindig gelach met je vrienden.
Oneindige schoonheid van een vrouw.
Oneindig cadeautjes van je ouders.

Een hoop is symbolisch geworden voor hoe we positieve emoties zouden moeten ervaren en het wordt ons cultureel aangeleerd om daar positieve associaties mee te creëren.

Maar soms is het oneindige van iets gewoon niet genoeg.

Ik heb vrienden gehad waarmee ik zo verschrikkelijk veel lol heb gehad, maar ze hebben nooit toegang gehad tot mijn hart.

Ik heb partners en DM sliders gehad die eigenlijk niet echt veel verkeerd deden, behalve dat ze geen toegang hadden tot mijn hart.

Mijn ouders kauwde liever op droog brood dan dat ik een oude PlayStation had, maar ze betraden er mijn hart nooit mee.

Cliché right?

Want natuurlijk snappen we dat cadeautjes, gelach en uiterlijk niet leidend moet zijn in positieve emoties! natúúrlijk weten we dat allemaal allang.

Maar wanneer ik moest aantonen welke van de personen om mij heen dan wél de volledige toegang tot mijn hart hebben dan sloeg ik dicht.

Want vertellen wat niet werkt is makkelijk als je het eenmaal hebt gehad, maar vertellen wat wél de toegang krijgt tot je hart is moeilijk, eng en kwetsbaar.

Zélfs als het er al is.

Want als je eenmaal uitspreekt wat de toegang krijgt tot je hart, dan kan het zijn dat mensen weigeren het te betreden. En ik denk niet dat vele van ons de daadwerkelijke weigering op dat niveau hebben gekend.

Maar dat betekent tegelijkertijd dat we de toegang tot dat diepliggende hart niet vaak verschaffen.

het betekent tegelijkertijd dat we mensen moeten achterlaten die geen toegang willen tot ons hart.

En dat is pijnlijk.

Maar ik ben er ondertussen wel achter voor mezelf dat dit de enige manier is om diegene te bereiken die wel toegang willen. En het is niet meer dan eerlijk hun deze toegang te verlenen. En zij die het niet willen te accepteren voor hun keuze.

Dat maakt het zo verschrikkelijk k#t om te weten wat je belangrijk vindt in relaties.

Het is een gigantische filter die het onmogelijk maakt om van weg te kijken. Vanaf het moment dat je het weet kan je je hoofd er niet meer van keren.

Die inhaler, van het jongetje dat al oneindig lucht beschikbaar had.

De gevolgen van het vinden van mijn inhalen zijn groot, want ineens ga je mensen, situaties en omgevingen achterlaten.

Maar ik wil niets achterlaten. Ik wil het toegang geven.

Dat gaat alleen niet bij alles en iedereen.

Je houdt zo wel de ruimte voor zij die die toegang wel willen. Degene die deze toegang willen en van mij krijgen, die zijn dan ook ineens de belichaming van al het positieve.

Een van mijn beste vrienden zal nog duizend keer geboren moeten worden voordat hij mij opbelt om mij uit te nodigen. Ik word graag uitgenodigd door mijn beste vrienden. Maar tegelijkertijd voelt als dat oneindige lucht die niet genoeg is om te ademen.

Het is fijn, maar niet bepalend.

Want (vooral) hij, mijn andere beste vrienden, mijn ouders, mijn vriendin en zelfs mijn jonge zusje hebben allen één ding met elkaar gemeen: ze doen hun voorwaardelijke best mij te begrijpen en ze respecteren mijn perspectief.

Ze luisteren.

Niet naar mijn stem, advies of beloftes. Maar naar de schemering van mijn hart dat zich stiekem door mijn ego-gedreven woorden laat horen.

Alleen bij hun voel ik een mate van begrip die, buiten hen, alleen IK heb voor mezelf.

Zij maken het mogelijk om, via hen, mijzelf op een veilige manier te ontwikkelen.

En dat voelt zó thuis, dat ik het durf toe te laten in mijn hart.

Ik ben bereid gepijnigd te worden op het diepste niveau omdat de winsten zo onbeschrijflijk groot zijn.

Als zij daar eenmaal zijn, in het hart. Dan valt onzekerheid, spanning, angst en oordeel weg. Je wil elkaar alleen nog maar voorzien in datgeen wat je nodig hebt.

Zij zijn mij inhaler in mijn wereld van oneindige toegang tot alles wat mijn ego en zintuigen verlangen.

Wat is jouw inhaler?

Op zoek naar authenticiteit in een wereld vol schaamte.

150+ mensen gingen je voor, waarvan 34 nooit teruggevonden. Deze trip is op eigen risico.